Hipoglikemia
(Niedocukrzenie reaktywne) Hipoglikemia jest to obniżenie poziomu glukozy (cukru) we krwi poniżej normy fizjologicznej, czyli poniżej 80-120 mg/dl. Przy obniżeniu glukozy poniżej 60 mg/dl (60 mg/100 ml) pojawiają się głód, osłabienie, trudności w koncentracji, nerwowość, nagłe zmiany nastroju. W zaburzeniach nasilonych - zlewne poty, bicie serca, zimna wilgotna skóra, narastające osłabienie, trudności w chodzeniu, dezorientacja. Jeżeli hipoglikemia nie zostanie wyrównana, dochodzi do głębokiego niedocukrzenia, drgawek, utraty przytomności i śpiączki prowadzącej nawet do zgonu. Hipoglikemia występuje najczęściej u chorych na cukrzycę wskutek zbyt dużych dawek insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych stosowanych w II typie cukrzycy, a także w początkowym okresie cukrzycy dorosłych, kiedy chory wytwarza jeszcze nieco własnej insuliny. Pomimo utrwalonego przekonania, że hipoglikemia występuje powszechnie i często nierozpoznana odpowiada za wiele bliżej nieokreślonych objawów, spotyka sieją rzadko u osób niemających cukrzycy. Może jednak czasami wystąpić przy zbyt długim poszczeniu, po alkoholu oraz jako objaw uboczny po zażyciu niektórych leków. Badania diagnostyczne Rozpoznanie hipoglikemii łatwo potwierdzić, przeprowadzając badanie poziomu cukru we krwi. Można je wykonać samemu z kropli krwi pobranej przez ukłucie opuszki palca, korzystając z prostego jednorazowego zestawu odczynników. Każdy cukrzyk powinien umieć wykonać ten prosty test, który może powtarzać w domu nawet kilka razy dziennie. Pacjentom nie chorującym na cukrzycę cukier we krwi oznacza się w laboratorium. Najczęściej wykonuje się test z doustnym obciążeniem glukozą. Poziom cukru we krwi oznacza się na czczo, a następnie wielokrotnie (co godzina) po wypiciu roztworu cukru.