Gorączka reumatyczna
Gorączka reumatyczna to ostra infekcja po-wodująca zapalenie stawów, oczu, nerwów i serca. Przeważnie jest wynikiem powikłań po przebytej anginie paciorkowcowej. Najczęstszymi objawami tej choroby są: wysoka gorączka, wysypka, bóle stawów i mięśni. W przebiegu gorączki reumatycznej może rozwinąć się pląsawica, polegająca na mimowolnych ruchach ciała oraz drganiach mięśni twarzy. Od czasu gdy w leczeniu anginy na większą skalę zastosowano antybiotyki, częstotliwość występowania gorączki reumatycznej spadła o przeszło 90% w porównaniu do lat 50. W ostatnich latach zaobserwowano jednak sporadyczne przypadki tej choroby, wywołane przez nowe szczepy streptokoków. Badania diagnostyczne Chociaż nie wszystkie przypadki anginy paciorkowcowej prowadzą do rozwoju gorączki reumatycznej, każdy przypadek za-palenia gardła u dziecka trwający dłużej niż kilka dni powinien być skonsultowany przez lekarza. Lekarz może pobrać próbkę wydzieliny w celu wykonania posiewów. Jeżeli pomimo niewystąpienia anginy stwierdza się inne objawy wskazujące na gorączkę reumatyczną, należy określić poziom antystreptolizyn w surowicy krwi oraz wykonać badanie elektrokardiograficzne, w celu dokonania oceny stopnia uszkodzenia serca. Pomocne może być też badanie płynu stawowego. Nawet wiele lat po pierwszej infekcji badanie serca może wykazać szmer wskazujący na ewentualne uszkodzenie zastawki dwudzielnej i innych struktur serca. Ostateczną diagnozę pozwoli postawić badanie echokardiograficzne, czyli badanie ultradźwiękowe serca. W leczeniu gorączki reumatycznej stosuje się antybiotyki eliminujące streptokoki, a następnie profilaktycznie podaje się antybiotyki w mniejszej dawce, aby zapobiec nawrotom choroby. Profilaktyka może polegać na domięśniowym podawaniu penicyliny raz w miesiącu albo na codziennym przyjmowaniu doustnej dawki sulfonamidów lub penicyliny. Niektórzy lekarze stosują długotrwałą profilaktykę antybiotykową; inni zalecają przyjmowanie antybiotyków tylko przez pierwsze lata po napadzie gorączki reumatycznej.